prolog

 „-Nie jest to dla ciebie przytłaczające? – zapytałam po kilku minutowej ciszy odkręcając głowę w jego kierunku. Mokra, od wieczornej rosy, trawa delikatnie łaskotała odkryte miejsca na moim ciele. Chłopak również skierował swój wzrok na mnie, a jego brwi zmarszczyły się w dezorientacji.

-Co? – znów spojrzałam w niebo odnajdując najjaśniejszą z gwiazd.

-Tylko spójrz – wskazałam palcem w górę – jesteśmy tylko okruchem w tej nieskończoności. Ludziom wydaję się, że są władcami całego Wszechświata, podczas gdy tak naprawdę jesteśmy tylko małym pyłkiem dryfującym w nieskończonej jego przestrzeni – zatrzymałam się na chwilę. - A co jeżeli jesteśmy tylko efektem ubocznym? Co jeżeli nigdy nie mieliśmy prawa istnieć?

-Czemu zastanawiasz się nad tym akurat teraz?

-Bo… chyba się boję.

-Boisz się?

-Że wszystko, co tutaj robię, robię na darmo. Teraz, mając szesnaście lat zajmuję się tym, co kocham, ale to nawet nie jest połowa mojego życia. Załóżmy, że po nim nie ma nic, a ja muszę wykorzystać te kilkadziesiąt lat jak najlepiej, skąd mam wiedzieć, że nie robię tego źle?

-Bo nie robisz – zapewnił. Nasze dłonie odszukały się i splotły ze sobą tworząc jedność. – A nawet jeśli, to na żałowanie swojej młodości będziesz miała lata starości.

Znów zamilkli.

-Chciałbym być częścią tych lat – szepnął gładząc kciukiem moją skórę. Dopiero po chwili zobaczyłam spadającą gwiazdę i zorientowałam się, że jego słowa były jednocześnie jego życzeniem.

-Chciałabym ci na to pozwolić – powiedziałam równie cicho, co on.

-Kocham Cię, Daisy Cormier.

-Chciałabym kiedyś móc powiedzieć to samo do ciebie.

-Wiem i poczekam – przyrzekł – choćby miało to trwać wieczność.”

___________

Witam, oto mój nowy blog, na którym rozdziały będą pojawiać się w każdą sobotę, mam nadzieję, że będzie się Wam podobać xx